ilkokul resimlerindeki her mevsim bacası tüten ev

bir çoğumuzun  ilk resim deneyimidir.  genelde insansızdır ve sanki bir disiplini varmışçasına belirli hatları olur. çoçukluğumuza imzasını atmış karelerden biridir.

(kendince mutluluğun resmini çizen masum bir yüreğin hayal gücünün kağıda yansıyan parçalarından biridir. o ev belki pembe panjurlu değildir, malum o dönemde pembe panjurlu evlerin önemi pek kavranamıyor, genelde dağ eteklerinde yeşiller içinde iki katlı bir kır evidir yine de yaşanılası bir yerdir.
o ev ki bahçesinde evin kapısı kadar çiçekler, dümdüz dalları olan tropikalinden amasya elmasına kadar bin bir türlü meyve ağaçları vardır.
o ev ki dört mevsim üzerinden m şeklinde kuşlar geçmektedir.
o ev ki ardında ters v şeklinde her mevsim doruklarında kar olan arazi yapısında en ufak engebe bulunmayan sıradağlar yer almaktadır.
o ev ki önünden ahşap köprülü, dağlardan doğup resim defterinin alt kısmından dökülen, içinde 2' den bozma ördekler ve balık krakerden çirkin balıklar yüzen bir dere akmaktadır.
o ev ki kapısının önünde cin anne, cin baba ve cin çocuk her mevsim çılgınlar gibi oyun oynamaktadırlar.
o ev ki uygun fiyata 3+1 kombili ve de balkonlu olanını bulunca taşınacağım yerdir.)

 (üst tarafındaki sıra dağların arasına güneşin sıkıştığı evdir.m harfinden martılar uçar pastel gökyüzünde , üzerinde muhakkak bir köprü olur 21. yüzyılda bile köprüsüz nehirlerimize inat...

belki bazen yakınlarda bir cami olur , ama muhakkak evin önünde çitler olur , yakınında bir araba olur ; her aileye 2 anahtar kampanyasını çözmüşcesine.

evler hep tek katlı olur , reel dünyada uzanan gökdelenlere nispet.evin yakınlarında bir salıncak kurulur , apartmana kısılmış çocukların hayallerini süslesin diye..

ama dikkat edersek bu tür resimlerin hiç birinde insan bulunmaz , zira o minik ellerin sahibi bile ruhunun derinliklerinde hissetmeye başlamıştır çoktan , insanın doğayı nasıl mahvettiğini , size en yakın duranların sözde gerçeği söylemek adı altında en güzel hayallerinizin içine sıçacağını keşfetmiştir o yürek bile...

evde validenin terliği , okulda öğretmenin tebeşiri , sokakta polis amcanın heybeti derken anlamıştır hep otorite aşkıyla yanıp tutuşan insanın insana hayatı zindan ettiğini...(

(evde yaşam belirtisi olduğunu gösteren tek işarettir duman. kapılar kapalı, camlar perdelidir. perdeler genellikle kurdeleyle bağlanmıştır. evin etrafı çitlerle çevrili bahçesinde tek bir ağaç vardır. bazen rüzgar efekti vermek isteyen öğrenci ağacı bir yöne eğik çizer, lakin nedense duman farklı yöne gitmektedir. küçüktür, ne bilsindir. hayalindeki evin önünden dere geçer, dere yukarıdaki sıradağların arasından başlar. hemen üzerinde ışıl ışıl parlayan güneş ve yanında rengi bir türlü ayarlanamayan bulutlar vardır. etrafa çizilen şeyler resim kağıdını doldurmak için yapılmış olması muhtemeldir. asıl önemli olan evdir, yuvadır. insan çizmez, hepsi evdedir, dumanı tüten evde yanan sobanın başında... )

(o evin biraz üstünde sırtından yere yatırılmış s harfi şeklinde dağlar vardır ki... resmin olmazsa olmazıdır.

dağın hemen altında akan bir nehir vardır ki... dağı yukarı kaldırmakla yükümlü bir kriko görünümündedir.

uçan kuşlar m harfini andırır. hatta andırmaz. m harfidir lan resmen.

evin yanındaki çiçeklerin boyu evi geçer. hatta ağaçları da geçer.

ancak bütün samimiyet o tüten bacadadır. çocuğun sıcak yuva arzusunu yansıtır. birçoğunun hayatında tüten bacalı müstakil bi evde yaşamışlığı, belki de tüten baca görmüşlüğü yoktur. apartman daireleri arasında bunalmış yaşam formudur çoğu. renklerden habersizdir.

buna rağmen çocukların inatla kahverengi dağları, mavi ırmakları, yeşil ağaçları çizmesi... tüten bacaları inatla düşünmesi... hem sevindirici hem üzücüdür.)